نَبِيٍّ عَدُوًّا شَياطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ . « 1 » آيا مىدانى كه حكمت در پناه بردن به خدا در هنگام تلاوت قرآن چيست كه خدا در اين آيه به ما فرمان داده و گفته است : فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ ؟ « 2 » آيا مىدانى چه حكمتى در آن است كه قرآن با استعاذه به خدا از شرّ وسواس خناس پايان پذيرفته است ؟ بهتر است براى پاسخ دادن به اين پرسش ، حقايق آينده را به خاطر بياوريم : نخست : اين كه قلب آدمى در معرض دو موج متقابل با يكديگر قرار گرفته است ، بدين معنى كه از طرف راست موج رحمت الاهى به صورت فرشتگان خدا بر آن فرود مىآيد ، و از طرف چپ موج خشم و انتقام جويى شيطان ، تجسم يافتهء به صورت سپاهيان ابليس لعنه اللَّه . از امام صادق - عليه السلام - روايت شده است كه گفت : « هيچ مؤمنى نيست مگر آن كه قلب او در داخل سينه‌اش دو گوش دارد : يك گوش كه وسواس خناس در آن مىدمد و سخن مىگويد ، و گوشى كه فرشته‌اى در آن چنين مىكند ، و خدا مؤمن را با اين فرشته مؤيد مىدارد چنان كه گفته است : وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ . « 3 » از امام صادق - عليه السلام - روايت شده است كه گفت : « هيچ قلبى نيست مگر اين كه داراى دو گوش است ، بر يكى فرشته‌اى راهنما موكل است ، و بر ديگرى شيطان دروغزن و مفترى ، يكى او را به كارى برمىانگيزد و ديگرى او را از آن كار باز مىدارد . و به همين گونه در ميان مردمان شيطانهايى وجود دارد كه مردمان را به ارتكاب معاصى بر مىانگيزند ، به همان گونه كه شيطانهاى جنى چنين مىكنند » . « 4 »

--> ( 1 ) - الانعام / 112 . ( 2 ) - النحل / 98 . ( 3 ) - بحار الانوار ، ج 70 ، ص 47 . ( 4 ) - نور الثقلين / ج 5 ، ص 725 .